Het is zo irritant dat je je kopje thee net helemaal opwarmt en dan meteen iemand aan je vraagt of je even kunt helpen, zodat het als je eindelijk kunt drinken alweer lauw is.
Je zet je thee neer, loopt drie stappen en hoort "kun je even?" Je keert terug naar je kopje als een archeoloog naar een uitgraving: de damp is weg, de hitte ook, en wat overblijft is lauw vocht met een huidje erop dat zich gedraagt als een eigenstandig wezen. Je neemt een slok, en je thee zit je te straffen met de smaak van vergeving.