Je zit eindelijk in die ene positie waar je rug niet kraakt, je dij niet tintelt en je geen kussen meer hoeft uit te klappen—exact op het moment dat je hond begint te piepen alsof er een kernreactor in zijn blaas zit. Je staat op, trekt je jas aan, en buiten aangekomen snuffelt hij tien minuten aan dezelfde grasspriet terwijl jij in je sokken in de regen staat. Terug binnen ben je nog niet gaan zitten of je rug kraakt alweer—hij heeft ondertussen bedacht dat dit een goed moment is voor zijn tweede, veel spirituelere ronde.