Je bent op een vrijdag middag op een volkomen lege driebaansnelweg, en toch: die ene auto vooruit rijdt precies op die ene plek waar je wilt zijn, alsof hij daar permanent vastzit met een magnetische ankerketting. Je probeert links in te halen — hij volgt je mee, dromerig. Je probeert rechts in te halen — nu ziet hij je ineens en verschuift hij schuldbewust halverwege, stopt dan toch weer in het midden. Uiteindelijk ga je stapvoets rijden en laat hem winnen, waarna hij meteen naar links gaat en rustig 100 gaat rijden, alsof hij net wakker werd en jou de schuld geeft.